Tag: przymierze

  • Czy Bóg potrzebuje naszej kreatywności?

    Czy Bóg potrzebuje naszej kreatywności?

    Znajdujemy w Biblii takie historie, które budzą pewien niepokój podczas czytania. Nie pasują do obrazu Boga, który „kołacze do drzwi”, i do hojnego w miłosierdzie Pana, który nie zważa na nasze słabości. Do takich historii bez wątpienia należy opowieść o Nadabie i Abihu, synach Aarona. Zajmuje raptem kilka wersetów w Księdze Kapłańskiej, ale ilekroć na nią natrafiam, czuję się wstrząśnięty:

    „Wówczas synowie Aarona, Nadab i Abihu, wzięli swoje kadzielnice, umieścili w nich rozżarzone węgielki, a na węgielkach kadzidło. Ogień jednak, który złożyli PANU w ofierze, był ogniem obcym. Uczynili to, czego PAN nie nakazał. Wtedy buchnął sprzed Jego oblicza ogień i ogarnął ich tak, że zmarli przed obliczem PANA”. (3Mo 10,1-2).

    Nie dowiadujemy się o żadnym buncie ani bałwochwalstwie, nie ma tu też mowy o ukrytym grzechu. Tak przynajmniej się wydaje, gdy czytamy ten tekst. Oto dwóch kapłanów złożyło Bogu ofiarę z kadzidła i od razu zginęło. Chcieli dać Bogu coś od siebie. Coś ekstra…

    DZIEŃ, KTÓRY MIAŁ BYĆ NAJPIĘKNIEJSZY

    Żeby lepiej zrozumieć to wydarzenie, trzeba cofnąć się o kilka chwil. Ta historia nie dzieje się na marginesie, ale w samym środku najważniejszego dnia w życiu rodziny Aarona. Oto odbyło się uroczyste wprowadzenie synów Aarona do służby kapłańskiej. Po tygodniu przygotowań do wyświęcenia Aaron złożył pierwsze ofiary, a rozdział 9 kończy się obrazem, który powinien nas zachwycić:

    „Po dokonaniu tego wszystkiego, Mojżesz z Aaronem weszli do namiotu spotkania. Kiedy stamtąd wyszli i błogosławili lud, całemu ludowi ukazała się chwała PANA. Wyszedł bowiem ogień sprzed PANA i strawił na ołtarzu ofiarę całopalną z jej tłuszczem. Gdy ludzie to zobaczyli, zakrzyknęli radośnie i upadli na twarz” (3Mo 9,23-24).

    Bóg sam zapalił ogień na ołtarzu. Przyjął ofiarę, potwierdził kapłaństwo i pokazał, że mieszka wśród swojego ludu. Izrael okazał radość i uwielbienie. A zaraz potem, w tej atmosferze uniesienia, dwóch kapłanów robi krok za daleko.

    Nadab i Abihu nie byli przypadkowymi ludźmi. To najstarsi synowie Aarona, pierwsi w kolejce do następstwa w urzędzie arcykapłańskim. Byli też wśród tych, którzy kilka miesięcy wcześniej wraz z Mojżeszem, Aaronem i siedemdziesięcioma starszymi weszli na górę Synaj. Czytamy, że „ujrzeli Boga Izraela” i mimo to nie zginęli (2Mo 24,1.9-11).

    Ludzie z takim doświadczeniem, z takim miejscem w narodzie i z takim zaszczytnym powołaniem mieli szczególną pozycję. Czy z tego powodu mogli więcej? Bynajmniej. Właśnie to przyczyniło się do tak surowej kary ze strony Boga, gdy przekroczyli jasno przedstawione im zasady.

    Więcej
    Czytaj więcej…: Czy Bóg potrzebuje naszej kreatywności?