Znajdujemy w Biblii takie historie, które budzą pewien niepokój podczas czytania. Nie pasują do obrazu Boga, który „kołacze do drzwi”, i do hojnego w miłosierdzie Pana, który nie zważa na nasze słabości. Do takich historii bez wątpienia należy opowieść o Nadabie i Abihu, synach Aarona. Zajmuje raptem kilka wersetów w Księdze Kapłańskiej, ale ilekroć na nią natrafiam, czuję się wstrząśnięty:
„Wówczas synowie Aarona, Nadab i Abihu, wzięli swoje kadzielnice, umieścili w nich rozżarzone węgielki, a na węgielkach kadzidło. Ogień jednak, który złożyli PANU w ofierze, był ogniem obcym. Uczynili to, czego PAN nie nakazał. Wtedy buchnął sprzed Jego oblicza ogień i ogarnął ich tak, że zmarli przed obliczem PANA”. (3Mo 10,1-2).
Nie dowiadujemy się o żadnym buncie ani bałwochwalstwie, nie ma tu też mowy o ukrytym grzechu. Tak przynajmniej się wydaje, gdy czytamy ten tekst. Oto dwóch kapłanów złożyło Bogu ofiarę z kadzidła i od razu zginęło. Chcieli dać Bogu coś od siebie. Coś ekstra…
DZIEŃ, KTÓRY MIAŁ BYĆ NAJPIĘKNIEJSZY
Żeby lepiej zrozumieć to wydarzenie, trzeba cofnąć się o kilka chwil. Ta historia nie dzieje się na marginesie, ale w samym środku najważniejszego dnia w życiu rodziny Aarona. Oto odbyło się uroczyste wprowadzenie synów Aarona do służby kapłańskiej. Po tygodniu przygotowań do wyświęcenia Aaron złożył pierwsze ofiary, a rozdział 9 kończy się obrazem, który powinien nas zachwycić:
„Po dokonaniu tego wszystkiego, Mojżesz z Aaronem weszli do namiotu spotkania. Kiedy stamtąd wyszli i błogosławili lud, całemu ludowi ukazała się chwała PANA. Wyszedł bowiem ogień sprzed PANA i strawił na ołtarzu ofiarę całopalną z jej tłuszczem. Gdy ludzie to zobaczyli, zakrzyknęli radośnie i upadli na twarz” (3Mo 9,23-24).

Bóg sam zapalił ogień na ołtarzu. Przyjął ofiarę, potwierdził kapłaństwo i pokazał, że mieszka wśród swojego ludu. Izrael okazał radość i uwielbienie. A zaraz potem, w tej atmosferze uniesienia, dwóch kapłanów robi krok za daleko.
Nadab i Abihu nie byli przypadkowymi ludźmi. To najstarsi synowie Aarona, pierwsi w kolejce do następstwa w urzędzie arcykapłańskim. Byli też wśród tych, którzy kilka miesięcy wcześniej wraz z Mojżeszem, Aaronem i siedemdziesięcioma starszymi weszli na górę Synaj. Czytamy, że „ujrzeli Boga Izraela” i mimo to nie zginęli (2Mo 24,1.9-11).
Ludzie z takim doświadczeniem, z takim miejscem w narodzie i z takim zaszczytnym powołaniem mieli szczególną pozycję. Czy z tego powodu mogli więcej? Bynajmniej. Właśnie to przyczyniło się do tak surowej kary ze strony Boga, gdy przekroczyli jasno przedstawione im zasady.
Więcej

![Islandia, której nie chcecie znać / „Dom Róży. Krysuvik”, Hubert Klimko-Dobrzaniecki [ 207 / 2026 ]](https://atypowy.com/wp-content/uploads/2026/08/dscf3523.jpg)




![Zanim narodził się błędny rycerz / „Świadek zwany Cervantesem”, Begona Valero [ 206 / 2026 ]](https://atypowy.com/wp-content/uploads/2026/05/dscf3474.jpg)


![Melancholia w cieniu lat ołowiu / „Kto sieje wiatr”, Donna Leon [ 205 / 2026 ]](https://atypowy.com/wp-content/uploads/2026/05/dscf3031.jpg)


![Świąteczna Wenecja i niewygodna prawda / „Krew z kamienia”, Donna Leon [ 204 / 2026 ]](https://atypowy.com/wp-content/uploads/2026/05/dscf3015.jpg)


![Weneckie cozy crime / „Perfidna gra”, Donna Leon [ 203 / 2026 ]](https://atypowy.com/wp-content/uploads/2026/05/dscf3014.jpg)

![W cyfrowej matni / „Umrę, jeśli tego nie polubisz”, Lee Tilghman [ 202/2026 ]](https://atypowy.com/wp-content/uploads/2026/05/dscf3009.jpg)




![Granice moralności czy moralność za granicą? / „Drżąca ręka fałszerza”, Patricia Highsmith [ 201 / 2026 ]](https://atypowy.com/wp-content/uploads/2026/02/gemini_generated_image_uktib9uktib9ukti.png)

